Hai kawan lama!

Hai kawan.

Bila jumpa awak baru-baru ni, saya teringat balik zaman dulu. Kita selalu main sama-sama masa kita kecil kan? Walaupun kita tak selalu jumpa, setiap kali ada peluang, mesti kita main sama-sama. Lepas tu, kita dah jarang berjumpa. Dalam masa tak berjumpa tu, kita pun membesar. Sekarang, masing-masing dah dewasa. Rasa kekok je bila tengok awak hari tu.

Saya tahu awak cuba nak tegur saya. Awak nak cakap dengan saya, awak senyum kat saya. Tapi saya segan nak pandang awak, so saya tak nampak semua tu. Yela, awak bukan lagi budak lelaki yang selalu main dengan saya dulu tu. You're a MAN now. Lagi la saya segan nak pandang awak. Lagipun, kalau tiba-tiba kita bertegur, berborak hari tu, tentu orang fikir lain. Kita dah la jaaaarang jumpa, setahun sekali je rasanya. Kan? Itu pun kalau awak ada kat rumah bila saya datang beraya. :P

Saya minta maaf sebab hari tu tak tegur awak. Saya malas nak bergaul dengan orang sangat. Dalam masa saya termenung seorang-seorang tu, saya tengok awak. Ke hulu, ke hilir. Sibuk la katakan... Ada sekali tu, awak tengah main dengan anak saudara awak. Saya tengok je. Tiba-tiba awak pandang saya. Terkejut betul! Saya cepat-cepat pandang tempat lain.

Ada orang cakap, masa saya nak balik, awak tengok je saya pergi, sambil buat muka kecewa. Betul ke? Haha. Lain kali, tegur je saya tau. Soal saya macam-macam, tentu saya jawab semua. Jangan tengok dan senyum je. Saya harap kita boleh jadi kawan, macam dulu. Dan, semoga cepat sembuh. :)

  F           

(*Surat mini ini ditulis dengan harapan untuk menyampaikan isi hati kepada kawan lama. Harap-harap dia TAK baca. Heheh.)